Mien van Bladel heeft de bevrijding van Nieuwkuijk van dichtbij meegemaakt. Een periode uit haar leven waar zij nog vaak aan terugdenkt.
Mien van Bladel heeft de bevrijding van Nieuwkuijk van dichtbij meegemaakt. Een periode uit haar leven waar zij nog vaak aan terugdenkt. (Foto: )

Mien kan de oorlog niet vergeten

  Historie

Mien van Bladel (1931) denkt vaak aan de nadagen van de Tweede Wereldoorlog in Nieuwkuijk. In haar aanleunwoning in woonzorgcentrum Sint Janshof in Vlijmen noteren we haar ervaringen.

door Hans van den Eeden

NIEUWKUIJK - Vanaf half oktober tot en met 5 november 1944 werd onder andere Nieuwkuijk stevig op de proef gesteld. Door de opmars van de geallieerden dreigde het dorp onder de voet gelopen te worden. Bijna het hele dorp, ongeveer 1700 mensen, zocht haar heil in Abdij Mariënkroon in Nieuwkuijk. Velen sliepen daar in kelders op stro. Er werden in de abdij zelfs negen baby's geboren en er zijn ook enkele mensen overleden. Mien van Bladel - geboren in Nieuwkuijk - kan zich deze gebeurtenissen nog als de dag van gisteren herinneren: "De aanval op Nieuwkuijk begon op 25 oktober. De volgende dag werden we 's avonds weer opgeschrikt door granaten. Snel gingen we de schuilkelder in. Buiten werd de lucht met grote schijnwerpers verlicht en in de verte hoorden we de granaten uiteenspatten. We deden die nacht geen oog dicht. Op 27 oktober sloeg bij onze schuilplaats een granaat in. We moesten wat doen? Naar de paters dan maar! Ieder kind nam een deken onder de arm. Als er granaten over kwamen, lieten we ons op de grond vallen. Onderweg liepen we Eduard van Eggelen tegen het lijf. Eduard werd niet veel later door een granaat gedood. Door het regenachtige en koude weer kwamen we vuil, vol modder, kletsnat en ontzettend bang bij de abdij aan. Alles was eigenlijk vol, maar toevallig was er net een kelder vrijgemaakt. Toen we op het stro lagen, voelden we ons alsof we in de hemel beland waren! Daarna kwamen twee paters met een melkbus vol koffie. Het was de lekkerste koffie die we ooit gedronken hebben." Mien vervolgt: "De 29e oktober was een zwarte dag in de geschiedenis van Nieuwkuijk. Nog meer mensen vluchtten toen naar de abdij en Marie, Anne en Nel van Son werden door een granaatinslag op hun schuilkelder gedood. Om vijf uur in de middag was buiten alles in nevel gehuld. Het was of er een dichte mist op was komen zetten. Een enorme granaatregen volgde. Het was verschrikkelijk en alles stond te schudden. Ruiten gingen aan diggelen en het lawaai was onbeschrijfelijk. De mensen riepen, baden en smeekten om hulp. Op 5 november was het in Nieuwkuijk eindelijk afgelopen, maar de ellende was nog niet voorbij. Nieuwkuijk lag totaal in puin. De Duitsers konden nog terugkomen en ook de V1's waren levensgevaarlijk. Omdat veel huizen onbewoonbaar waren geworden, vond een groep inwoners opnieuw onderdak in de abdij. Na de bevrijding zijn we met het hele dorp in een optocht dankbaar naar Mariënkroon gelopen. De harmonie liep voorop. Dit om de paters te bedanken. Nieuwkuijk had de paters voor altijd in haar hart gesloten."
Verder lezen: 'Thuis in de abdij'; verkrijgbaar bij de boekwinkel en online op www.brandarispers.nl.

Meer berichten