Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Selectief geheugen

  Column

"Dè gij dè nie mir wit!" krijg ik soms naar munne kop geslingerd. Net of ik nun kop gevuld met zaagsel heb. De groots mogelijke onzin natuurlijk. Ik ben gewoon nun selectieve onthouder en geen geheelonthouder. Ik ben de mening toegedaan dat ik alleen die dingen in munne kop moet opslaan die voor mij belangrijk zijn. Want laten we wel wezen, iets wat een ander moet onthouden, moet die ander dat dan zelf maar doen.

Dus als er op een verjaardag of zo over alles en iedereen gekletst wordt, gaat dat bij mij meestentijds het ene oor in en het andere uit. Dus ik heb een selectief gehoor en daarnaast een nog selectiever geheugen. En dat bevalt me steeds beter, want daarmee voorkom ik te pas en te onpas in discussies betrokken te worden. Nu is dat voor ons mannen tijdens een feestje vrij eenvoudig, omdat wij bij binnenkomst direct rond-scannen op zoek naar de plaats waar onze soortgenoten zich hebben genesteld. En dat is meestal zo ver mogelijk van het gekwetter vandaan.

Feit is dat wij het dan zonder stemverheffing kunnen hebben over de werkelijk belangrijke dingen van het leven, zoals het schieten bij het gilde, of het wel en wee van onze favoriete voetbalclub. Ik ben gewoon hartstikke eerlijk als ik zeg dat wij mannen niet de prioriteit geven aan geleuter over de luierinhoud van een baby die pas is overgegaan van borstvoeding naar de fles. Dat doet mij terugdenken aan de tijd dat ik de luier van mijn kinderen mocht verschonen. Ik krijg er nog spontaan braakneigingen van.

Het heeft in ieder geval ook geleidt tot het nemen van het besluit dit nooit bij mijn kleinkinderen te doen. En dat alles staat in mijn geheugen als het ware gebrand. Nu is het natuurlijk zo, dat je als opa vrijwel nooit voor die taak wordt gesteld, want oma is er dan meestal als de kippen bij om die 'schone' taak op zich te nemen. Ik vond het een levensgevaarlijke onderneming. Stel je voor dat je met het met veiligheidsspelden vastmaken van de luier per ongeluk in zo'n teer billetje prikt.

Tegenwoordig is dit - sinds de uitvinding van de pamper - een 'eitje' zogezegd. Overbroekje uit, klittenbandjes links en rechts lostrekken, vochtig doekje voor de achtergebleven restantjes, spul bij elkaar vouwen en met de klittenbandjes vastmaken. Nieuw incontinentiemateriaal bevestigen, overbroekje aan en klaar ist ie. De theorie beheers ik dus ten volle en ik heb er werkelijk geen behoefte aan om praktijkexamen af te leggen. Daar krijg je van oma ook niet de kans voor...

Barend Splinter

Meer berichten