Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Zondagmorgen

  Column

Ik wordt wakker gepiept door een apparaat dat ik nota bene zelf aan mijn zijde van de echtelijke stonde op het nachtkastje heb geïnstalleerd. Wat overigens, na daarover mijn maten te hebben bevraagd, absoluut normaal schijnt te zijn. Dit is namelijk het gevolg van het feit dat wij mannen, historisch gezien, geacht werden als eerste het bed te verlaten en daarom die wekker een opsodemieter mochten geven. Echter het grote verschil tussen mijn jeugd en nu is dat toen de wekker maar een keer afliep en dat kreng nu een repeteerfunctie ingebouwd heeft gekregen. Maar die kun je toch ook uitzetten, zult u terecht opmerken, echter dat is de goden verzoeken. Als ik namelijk niet effe een bewaakt 'nasudderslaapje' heb, ben ik de hele dag niet te genieten.
Navraag onder mijn mannelijke vrienden- en kennissenkring heeft mij geleerd dat dit eerder als regel dan als uitzondering mag worden beschouwd. Dus heb ik in mijn wekkertje een 'drietrapsraketje' ingesteld. Zo'n twintig minuten voor uur 'U' start mijn wekproces met een vriendelijk klassiek muziekske, wat door mij op een resolute manier wordt afgebroken. Een kwartier later wordt er met een trompet Reveille geblazen, maar wel op een bescheiden sterkte. De eerste keer stond ie een beetje te hard afgesteld, waardoor ik - en ik niet alleen - me werkelijk kapot schrok van die teringherrie. Uiteindelijk zijn we samen tot de conclusie gekomen dat voortgezet gebruik van deze wekmethode niet kan leiden tot een fris, uitgerust en vrolijk begin van een dag. Dus zijn we naar een zaak geweest waar een keur van wekkers aanwezig was, waarvan wij zowel het beeld als het geluid konden beoordelen. Afgelopen zondagmorgen zijn we voor het eerst op een rustige geleidelijke wijze wakker gemaakt. En verdomd als het niet waar is, ik ben in tijden niet zo uitgerust uit bed gestapt. Dan kan de dag niet kapot, toch? Miezerig, druilerig weer. Geen wandelweer. Van de andere kant is het zo, dat een stevige wandeling met een regenjack aan ook best te doen is. Dat je dan van de lichamelijke inspanning uiteindelijk ook een "...nat" overhemd en T-shirt aan hebt, weet je van tevoren. Gaan met die banaan dus. Op de parkeerplaats blijkt dat zich niemand van ons wandelclubje door het weer heeft laten afschrikken. Na de koffie bij de Rustende Jager rustig over het fietspad terug naar Giersbergen. Thuis de natte zooi uit en de douche in. Fris gewassen, met de haren weer in de plooi, met de beentjes omhoog zittend in mijn luie stoel kukel ik in slaap. Efkes maar hoor!

Barend Splinter

Meer berichten