Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Fotoke

  Column

In un oud dooske, verstopt in een grote doos achter de schuifdeuren op zolder, kwam ik een fotootje tegen van het Snoekske met nun Mach voor hem rustend op zunne berelul. Hij werd in evenwicht gehouden door zunne rugzak met daar bovenop nun pukkel. Op zun lange hartstikke blonde lange haren dun binnen-en buitenpot (soort helm).

Zij die net als ik als dienstplichtige ons land mochten dienen, zullen bij het lezen van het bovenstaande allerlei emoties naar boven voelen komen. Ik ga jullie niet vermoeien met sterke verhalen over bijvoorbeeld 'BigFerrow', toen één van de grootste militaire oefeningen ooit gehouden in Europa, want zo leuk was het niet. Ook niet over de oude barakken in Oirschot met langs de raamkanten de bedden tweehoog. Het maakte niet uit of je boven of onder sliep. Je moest altijd uitkijken met 'uitstappen'. Voor de beneden-slaper dat ie zunne tebbes niet stootte en voor de boven-slaper dat ie er 's-nachts niet uit donderde. Ik verklaarde te lijden onder een abnormale vorm van hoogtevrees en mocht dus beneden mijn intrek nemen. Achteraf bekeken weet ik niet of dat wel zo'n goede keus was, omdat mijn bovenbuurman over een verdomd luidruchtige uitgang beschikte. De dunne matrasjes konden niet voorkomen dat ik mijn gasmasker moest gebruiken.

Ik ben verder gaan rommelen in het oude fotomateriaal uit de periode dat ik het vaderland mee mocht verdedigen. Zittend achter in een vrachtwagen, die ze 'drietonners' noemden, op houten harde banken iedere klap opvangend van de stugge vering daarvan. Zo nu en dan gaan we samen naar die, nu oude, dienstmaat van me. Langzaam maar zeker verwateren die contacten en dat mag ook. De voorraad sterke verhalen is op en dat is goed zo. Als ik, zoals nu, weer even mijmerend terug ga in de tijd, kom ik erachter dat ik sterk de neiging heb om het één en ander te romantiseren. Eén voor één gaan de losse fotootjes terug in de doos en sla ik ook de fotoboeken dicht. Bij leven en welzijn zal ik ze wellicht, oud en grijs zijnde, nog een keer inzien. Of bij mij dan nog dezelfde herinneringen opborrelen, mag ik hopen.

Er is sinds die tijd veel veranderd. Er zijn geen dienstplichtigen meer. We hebben voortaan een beroepsleger dat op verschillende gebieden op de wereld wordt ingezet om de vrede te herstellen en te bewaren. Ook nu weer. Eigenlijk verandert er niets. Jonge mensen laten het leven. De doos gaat terug op zolder achter de schuifdeuren. De herinnering blijft.

Meer berichten