Foto:

Sport

  Column

Het is altijd mooi om achteraf een mening te mogen/moeten geven over hen die op de een of andere manier in het nieuws komen. Pak nou een scheidsrechter die een finale op een wereldkampioenschap voetbal moet of mag fluiten. Daar gaan naar mijn mening ook de zenuwen door je lijf op het moment dat je als eerste vanuit de catacomben van een kolkend voetbalstadion het veld op moet lopen. Ja, het is een eer, maar toch. Het is geen wedstrijdje Ajax-PSV, maar een finale van de FIFA Women's World Cup tussen de Verenigde Staten en onze Oranje Leeuwinnen. Wat ben ik trots op die Oranje-vrouwen. Daar kan het mannenteam nog een puntje aan zuigen.

Dan zie ik een grote foto in de krant waarop ze staan met tranen in de ogen en een zilveren plak om de hals. En als je nou verloren had als gevolg van een prachtig velddoelpunt kan ik er nog mee leven. Maar het gebeurde door een héél makkelijk gegeven penalty. Kijk als je nu bewust iemand een doodschop geeft, ja dan kan ik zo'n beslissing begrijpen, maar dit was toch geen "pingel". Of ben ik nu niet onpartijdig bezig. Ik moet er niet te lang bij stilstaan in mijn stukske, want er zijn er onder u best nun hoop die helemaal niks om dè stomme voetbal geven, toch? Maar toen ik de foto op de voorpagina van de sportbijlage zag, moest ik wel effe slikken. Een lachende gele trui drager en een huilende Leeuwin. En dan kunde wel zeggen "in de sport zal er altijd een winnaar en een verliezer zijn", maar durf dè dan ook te doen op vak EE met de fanatiekste fans in het RKC-stadion als RKC verliest. Dan hedde lef.

Tot overmaat van ramp heeft die krant op dezelfde pagina ook nog een fotootje geplaatst van een aangedane Kiki Bertens die op het gras van Wimbledon ten onder gaat . Een coach zal altijd roepen "De aanval is de beste verdediging." Onze Kiki leek wel bang, ze durfde niet aan te vallen en dan verlies je op het eind. Wat was dat jammer, want daarvoor speelde ze zo hartstikke goed. En dan "lest best" het wielrennen. Onze Mike Teunissen schrijft geschiedenis. Hij draagt sinds 30 jaar de gele trui in de Tour de France omdat hij de eerste etappe de rapste in de sprint was. Beter kan het bijna niet worden denk ik dan. Nu kan het best zo zijn dat je als lezer vindt dat ik me als Barend beter niet met de sport moet bezig houden. Gelijk heb je, maar voor deze ene keer moet dat toch kunnen.

Barend Splinter

Meer berichten