Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Experzies

  Column

Ik ben vanmorgen al vroeg opgestaan. Ik keek naar buiten en constateerde tot mijn grote tevredenheid dat het zonneke weer eens scheen. Munnen dag kon al niet meer kapot. Ik dacht, daar gaat ons Barendje effe van profiteren. Dus overhemdje met korte mouwen, mouwloos jackje en de korte broek aan, en gaan met die banaan. En omdat ik alleen de baan op ga, kan ik zo'n beetje alle versnellingen op mijn fiets gebruiken. Niet natuurlijk als ge in het 'parcours' een flauw hellinkje tegenkomt. Dan schakelen we effe een tandje terug.

Ik ben in een redelijk tempo het Halve Zolen Pad opgereje richting Wolluk, tot waar het in ene keer zo ongeveer bij Raamsdonk ophoudt. Nog maar net onderweg, zo ongeveer vijftig meer over de leste spoorbrug in Drunen, waren ze asperges aan het steken. Dan staan ze voorover vlak achter het karretje wat het afdekplastic keurig omhoog tilt. Als ge dat dun hele dag moet doen en dan ook nog elken dag, dan is dat toch vragen om nun hernia.

Op een paar man na waren het allemaal vrouwen die aan het steken waren. Zouden die meer gevoel hebben bij de dikte en de lengte van een aan de maat zijnde asperge. Ik weet het niet. Maar ik weet wel, toen ik vroeger van ons moeder asperges, of in de volksmond experzies, moest gaan halen, ik de boodschap mee kreeg dat ik niet van die dikke exemplaren moest meebrengen. Hoogstens nun middelvinger dik.

Dan wordt het voor nun snotpin, die ik toen nog was, toch verrekte moeilijk. Zeker als ik moest uitgaan van de middelvinger van ons moeder, die natuurlijk niet te vergelijken was met die van mij. Ze zei er voor het gemak bij dat mijnen duim ook ongeveer dat formaat dikte had. En dan op het fietske op pad naar de boerenschuur in ut Hukske, waar in bakken water de maatjes-expersie voor de verkoop klaar stond.

Ik moest nun kilo meebrengen van ons ma. Toen ik bij de aspergeboer de schuur in liep, was ik vrijwel meteen aan de beurt. "Zeg ut ies menneke, welke moette hebben en hoeveul?" En ik wist het nog: "Nun kilo van zukke dikke", waarbij ik gelijktijdig munne duim omhoog stak. "Des goed" zei die: "Moet ik ze ok schille?", waarop ik bevestigend knikte. Dan blijft er wel minder als nun kilo over, maar ik neem aan dat ons moeder dat ook wel wist. Toen ik thuis kwam, kreeg ik nun aai over mun bolleke, omdat ik het goed gedaan had. Lekker man, asperges in un bottersauske met gekookte erpel.

Barend Splinter

Meer berichten