Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Verg(eten)

  Column

Maandagochtend, zo ongeveer negen uur, net gezeten achter mijn bureau om mijn wekelijkse column voor u te schrijven, zie ik hem of haar. Nu kon ik dat uit de kleding niet opmaken, want die was er niet. Dan moet het toch niet moeilijk zijn zult u denken, maar bij een houtduif ligt dat effe anders. Tenminste, ik ga er maar effe van uit dat het een houtduif is. Een duivenmelker zal het ongetwijfeld beter weten.

Maar deze vogel lijkt tenminste sprekend op de duif die vorig jaar dacht dat zij via de achterkant van ons huis door de kamer aan de voorkant naar buiten kon vliegen. Het resultaat was overigens fantastisch. Een prachtige stof-afdruk van haar op de ruit van de tuindeur. Zij heeft het gelukkig overleefd. De keuze voor 'zij' is overigens puur willekeurig, want ik zou het verschrikkelijk vinden als u als lezer door deze keuze zou gaan denken dat alleen een vrouwtjesduif zo dom kan zijn om tegen een ruit aan te knallen. Ik weet niet of een mannekesduif zijn nageslacht ook voert, maar mocht dat zo zijn had het dus ook een manneke kunnen wezen.

'Ze' zit nu op un paal van de erfafscheiding geduldig te wachten tot de ander naar buiten komt en het gekwetter weer begint. En zo gaat dat door, uur na uur en dag na dag totdat het grut zelf de vleugels uit zal slaan. Regelmatig wordt er tijdens een rustpauze gekoerd tussen beide verzorgenden. Ik versta er jammer genoeg geen donder van, maar ga bij jezelf maar na. Op deze momenten heb je effe tijd voor elkaar. Qualitytime, effekes rust, geen gekwetter aon oewe kop.

En dan, midden onder die rust, klokslag twaalf uur, beginnen in de buurt alle sirenes te loeien. Tis dun eerste maandag van de maand. We weten, dat ze op dat moment allen getest worden. Ik hoop nooit mee te maken dat ze op een ander moment gedurende de dag zullen worden aangezet. Onze generatie heeft alleen maar in boeken kunnen lezen wat voor een verschrikking het meemaken van een bombardement is. En ik heb alleen van mijn ouders meegekregen hoe honger en angst echt voelen.

Er leven nog slechts weinigen van hen die verhalen over die tijd kunnen vertellen. Onze kleinkinderen lezen en horen er alleen nog iets over op school tijdens de geschiedenisles en is het voor hen een ver verleden en eigenlijk is dat maar goed ook. Toch hoop ik dat ook zij leren uit de voorbeelden van het heden in landen ver van ons. Dat zij niet vergeten dat vrijheid een groot goed is.

Barend Splinter

Meer berichten