Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Legplan

  Column

Van nature wil ik zaken gestructureerd aanpakken, daarmee niet zeggend dat ik een perfectionist ben. Maar er is een groot verschil tussen mij en iemand die gewoon ergens aan begint, zonder te weten waar het zal eindigen. Dat is, volgens de overlevering, al begonnen toen ik nog un klein menneke was. Het "bezint voor ge begint" is mij blijkbaar al direct na de geboorte met de moedermelk meegegeven.
Achteraf gezien vraag ik me weleens af of mijn moeder zich niet al bij die borstvoedingsfase heeft afgevraagd, waar ze in 's-Hemelsnaam aan was begonnen. Blijkbaar zette ik toen al nun grote kwèèk op als ik nie genoeg had gehad. In de box-fase, waar ik leerde van buik- op rugligging over te schakelen, ben ik blijkbaar al begonnen met het selecteren van de 'kadootjes' die de kraamvisite bij hun 'keuringsbezoek' had meegebracht. Wat me niet beviel, schijn ik met een engelengeduld tussen de spijltjes door buiten de box te hebben gefrot.
Laten we wel wezen, toen was het al erg, maar als je toch nu ziet wat vur nun hoop spul zonne kleine krijgt, dan worde daar toch nie goed van. Ge moet af en toe in de box zoeken naar het kindje. Je hoort dan wel eens terug dat de nieuwbakken ouders 's-avonds, als de kraamvisite is vertrokken, in een schriftje opschrijven wat baby van wie heeft gekregen. Dit alleen maar om de reden, dat als de gevers op een later moment als ze op visite komen, zij in ieder geval hun kadootjes in beeld krijgen.
Afijn, ik schijn in de boxfase al snel duidelijk te hebben gemaakt wat ik als 'zooi' beschouwde en wat als in beginsel 'het ermee spelen' waard was. Zo'n houten legpuzzel. Je weet wel, waar de legstukjes een dopje hadden, waarmee je ze op de goede plaats in de boerderijplaat kon leggen. Hufterproof waren die dingen. Ik weet nog dat ik geprobeerd heb om die rooie dopjes, waar je het puzzelstukje bij kon vastpakken, eraf te halen. Mijn vader heeft ze stuk voor stuk met Bisonkit vastgezet.
Vanaf dat moment heb ik zo de schurft gekregen aan legpuzzels en alles wat er op lijkt. Bijvoorbeeld het leggen van tegelbandjes op een zodanige wijze dat het aantal te leggen tegels er perfect tussen past. Bij het idee alleen al krijg ik het Spaans benauwd. Het goed aftekenen van de benodigde lengte van een latje is geen probleem, als je maar onthoudt of je voor, achter of op het lijntje moet zagen. Ik heb alles uitbesteed en het ziet er perfect uit. Goei werk.

Barend Splinter

Meer berichten