Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Kweet ut nie

  Column

Verdomd moeilijk om gewoon nun keer toe te geven dat ge het gewoon niet weet. Veel liever zeggen we dan: "Ja nou gut zegt, daor stoi me wel iets van bij, mar het fijne wit ik ur ok nie van". Je gaat er dan gewoon van uit dat een van de gesprekspartners er wel wat van weet. En weet je wat dan hartstikke leuk is? Gewoon doen of gij dur alles van af weet en gewoon gaan vertellen. Ge zult dan vanzelf meemaken dat dun een of andere zegt: "Verrekt, nou gut zegt. Daor stoi me iets van bij, ja. Mar het fijne wit ik ur ok nie van." En dan komt je kans, want inmiddels heb je wel zoveel meegekregen, dat je er best een eigen verhaaltje van kan maken. Je begint met "O ja…."

Zoiets heb ik een keer aan de hand gehad met een feestje. Zo'n feestje waar iedereen elkaar aan zit te gapen, maar eigenlijk niemand nou eens het initiatief neemt om de boel in gang te zetten. Ik was toen un jaar of 14, dus dik in de 'puberteitsjaren', en ik had ook toen al een rijkelijke fantasie. Maar dat heeft ook een gevaarlijke kant, want ik wist natuurlijk niet in hoeverre de overige feestvierders waren 'geschoold' in de voor- en nadelen van een relatie.

Voor mij was natuurlijk ook alles nieuw en dan kunde proberen de grote broek aan te hebben en nun hoop onzin gaan uitkramen, maar uit ervaring weet ik dat dat niet slim is. Dan blijkt, en dat is ook niet onbelangrijk, dat juist degene waar je het absoluut niet van verwachten zou, blijk geeft van een dermate kennis van de materie dat je er bijna rooie oortjes van zou krijgen. Nou ja kennis? Ik, en vele aanwezigen met mij, hebben toen aangenomen dat hij de waarheid sprak. Ik (we) wist(en) er zelf weinig of niks van.

Dan zijn er altijd bij die zo af en toe met een "O ja, des waor ja.." probeerden aan te geven dat ze niet geheel ongeschoold waren. Ik weet wel dat ik er nog niks van wist en regelmatig tijdens de uitleg gewoon durfde te zeggen "Kweet ut nie." Waarna er altijd een paar van die betweters vragen: "Witte gij dè echt niet?", of nog erger "Dè gij dè nie wit!". Ge kreeg het schaamrood op de kaken. "Verdomme", dacht ik: "Waarom hebben ze me dat niet verteld". Ik heb na het feestje aan ons moeder verteld wat er gebeur was. Ze zei: "Goi mar us efkes rustig zitte, Bartje." En toen heeft zij mij het hele verhaal verteld.

Barend Splinter

Meer berichten