Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Fotootje

  Column

Maandagochtend. In vroeger tijden toen ik nog in de ochtendstond met de ogen nog half in de slaapstand in de auto stapte om naar mijn werk te gaan, was het mij niet gegund om daarvoor op mun gemak de krant ter lezen. Nu, als pensionado, lukt me dat vrij aardig. Ik ben zelfs al zover dat ik in mijn nachtgewaad de krant van de deurmat pak, de waterkoker aanzet vur un bakske thee, twee mokskes uit het keukenkastje haal en voor gebruik neerzet op het aanrecht met daarnaast een theezakje op een theezakjesschoteltje, klaar voor gebruik.

Met mijn mokske thee binnen handbereik begin ik met koppensnellen, want dat bepaald namelijk wat ik als eerste wil lezen en wat nog effekes kan wachten. Op pagina 13 staat een foto van Joker, een fors uitgevallen stier van het ras 'Salers', met rechts van hem de Franse president Macron en tegenover hem een slager met twee plankjes met daarop, ter keuring, schijfjes ham van dit ras. Je zou bijna denken dat het beest zijn eigen vlees moet gaan keuren. Nee nee, dat was voorbehouden aan de Franse president die bij het nuttigen ervan waarschijnlijk even goedkeurend over de brede kop van Joker heeft geaaid. Dan sta je er als Joker toch echt als joker bij, of nie dan?

U hoeft niet bang te zijn dat u in de afgelopen dagen wellicht een stukske van Joker hebt genuttigd. We hebben in Nederland ook genoeg jokers die hetzelfde lot hebben getroffen en deel hebben uitgemaakt van onze voedselketen. En laten we wel wezen, ik weet zeker dè ge deze week, es ge un stukske worst of spek bij oewe zuurkoolstaamp in stukskes snijdt, nie denkt "ocherm dè beesje". Ben de bedonderd, ge eet ut met smaak op. Ikke tenminste wel.

De volgende bladzijden van de krant doen je het dierenleed gauw vergeten. Foto's van schommelende kinderen in de speeltuin, een vol terras in Heusden-vesting en een ijskar aan de, voor de goede orde, Ketsheuvelse IJsbaan. Ik zou eigenlijk zelf ook nog weleens een keer effe willen schommelen, maar ik werd er fijntjes op gewezen dat het touw en wellicht ook het plankje mijn gewicht waarschijnlijk niet zouden kunnen dragen. Dit los van mijn eigen conclusie dat ik als ouwe vent redelijk voor paal sta als ik alleen maar probeer mijn achterwerk tussen de touwen op het plankje te krijgen. Ik kan ze niet meer dan gelijk geven, wat voor mannen ten opzichte van vrouwen eigenlijk altijd het beste is. De ervaring leert dat ge het anders altijd verliest.

Barend Splinter

Meer berichten