Column Barend Splinter
Column Barend Splinter (Foto: )

Nanny

  Column

Toen ik maandagochtend de krant opsloeg, viel mijn oog op de kop "Nanny vindt vaker werk in Brabants gezin". En dat natuurlijk in gezinnen waarbij beide ouders werken. Zonder welke werkende moeder ook maar voor het hoofd te willen stoten, heb ik toch altijd het idee gehad dat we voor werkende ouders in ons kikkerlandje de kinder- en naschoolse opvang steengoed geregeld hebben. Verder is het dan ook heel gewoon dat pappie en mammie een en ander zo met elkaar afstemmen dat er altijd een van de twee bereikbaar is mocht er stront aan de knikker zijn. Neen, nu gaan ze met zijn tweeën voor een maatschappelijke carrière, waarbij ze beiden in evenredigheid bijdragen aan de kosten van die opvang van hun kinderen.

Sorry, ik moet meer met de tijd mee gaan en dat is nu eenmaal voor een opa un stukske moeilijker. De pré's zijn overduidelijk. Die kleine vrouwkes en mennekes met luierkes aan leren al heel snel voor zichzelf op te komen en natuurlijk zijn die vrouwen en ook zelfs al mannen op de peuterspeelzaal ontzettend lief voor het kleine grut ook als het gaat om een poepluier te vervangen door een nieuw exemplaar. Waar ik als domme opa dan mee zit, is dat ik denk dat je als pa en ma een groot deel van de mooiste jaren van je kind voor een groot deel gewoon mist. We kunnen het zo'n klein prulleke niet vragen, maar zou die mama en papa ook niet missen? Dramatiseer ik het te erg als ik zeg dat... ach laat maar, ik ben maar unne opa die zijn kleinkinderen groot ziet worden. Die daar op vele momenten van kan en mag genieten. Wie ben ik dat ik denk mijn gedachten bij een krantenartikel in mijn stukske voor de Heusdense met jullie te kunnen delen?

Ik denk terug aan mijn jeugd waarin in de buurt een moeder van een middelgroot gezin door ziekte gedurende een tijdje in het ziekenhuis moest worden opgenomen. Haar zoon, mijn vriendje, was boos en verdrietig. Hij voelde zich in de steek gelaten en niet begrepen door de gezinsverzorgster die voor iedereen haar stinkende best deed. Hij miste het warme gevoel bij moeder op schoot, de kus op het voorhoofd en de aai over zijn bol, zoals alleen een echte moeder dat kan doen.

Mijn vriendje vond het geweldig bij ons. Mijn moeder ging met hem hetzelfde om als met mij met één uitzondering. Ik kreeg als ik "stout" was gewoon een draai om mun oren, maar hij verdorie niet. En das niet eerlijk. Het is met hem helemaal goed gekomen. Ik zie hem nog weleens bij RKC Waalwijk. Hij heeft net als ik een seizoenkaart en we zitten op dezelfde tribune. We zijn beiden auw mennekes geworre, met een schat aan deels dezelfde en deels andere herinneringen. Twee opa's.

Barend Splinter

Meer berichten




Shopbox