Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Zeer kont

  Column

Tussen het moment dat ik dit schrijf en het moment dat jij dit leest zit voor mij lichamelijk een gigantisch verschil. Het is pijnlijk om erover te praten en zeker met de wetenschap dat een wezenlijke lijfelijke verandering zich onherroepelijk gaat voordoen. Zoals de kop al doet vermoeden, is het dat deel van het lijf wat ons in een rusttoestand overeind houdt. Je billen of populairder gezegd, je kont, je achterwerk en voor een gesprek op stand, je derrière. Het zotte is dat ik, en met mij honderden anderen, dinsdag begin met de fietsvierdaagse en dat jij dit leest als ik wellicht op de eerste blaren zit. Maar dat heb ik er echt voor over.

Als ik start peer ik er gelijk tussenuit. Ik heb er namelijk gruwelijk de schurft aan om in colonne te fietsen. Dat komt uit de tijd dat ik in militaire dienst zat en we met een man of twintig in elke drietonner in colonne naar Duitsland reden. Die krengen hadden verdorie vrijwel geen vering en ge zat verrekte ongemakkelijk. Bij iedere spleet in het wegdek kreeg je een opdonder in je rug. Ongeveer net zo'n gevoel wat ik krijg als ik vandaag of morgen over die verrekte keinderkopkes moet rijden. Als ge dan mar alleen of met een paar man bent, kunde er zogezegd langs af rijden. Dat paadje langs de rand van de weg hebben andere tweewielers in de regel al voor je gemaakt.

Waar ik ook een gruwelijke hekel aan heb, is dat ik regelmatig fel met mun belletje in de weer moet, om een batterij elektrische fietsen, bevrouwd door dames in een rose T-shirt met een fleurig sjaaltje, te mogen inhalen. Een aantal heeft de outfit gecompleteerd met een zonneklep in dezelfde kleur. Het moet u niet gek in de oren klinken dat er ook een paar waren met een klein hondenmandje achterop met daarin zo'n klein bibberhondje of een poedeltje. Ook natuurlijk in rose outfit. Het beestje zou een kou pakken! "Het" blijft ook met zun tweeën naast elkaar rijden, waardoor je met bijna ware doodsverachting de colonne moet gaan passeren.

Maar op een gegeven moment wordt het koren van het kaf gescheiden en wel op het moment dat alleen nog de langste-afstand-rijdsters/rijders over blijven. Dan begint het echte genieten. Je hoort de krekels en de kikkers. Je ziet zwermen vogels landen in het gras en een ooievaar bovenop een hoge paal de jongen in het nest voeren. Meestentijds, in stilte genietend, fietsend over bekende en nieuwe paden. Straks thuis met de benen omhoog un lekker koud pilske.

Barend Splinter

Meer berichten




Shopbox