Logo heusdensecourant.nl


Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: )

Groenbak

  Column

Zo noem ik de groene, van gemeentewege verstrekte container waarin ik word geacht het groenafval te deponeren. Voor gebruik doe ik altijd een oude krant onderin. Ik zet hem niet iedere keer aan de straat op de dag dat hij kan worden geleegd, maar pas als er sprake is van een redelijke inhoud. En dat kan dan even duren. Afgelopen week was het dan zover. Ik met dat ding, toen hij leeg was, door de garage naar de achtertuin. Voor ik hem op zijn eigen plaatsje terugzet, kijk ik even of hij schoon is en verdorie de krant zit nog aan de bodem vastgeplakt. Met een stok pulk ik hem los om daaronder nieuw leven te ontdekken. Niet één maar tientallen van die kleine lichtbeige wormpjes krioelden daar rond. Ik ben een dierenliefhebber, maar alles kleiner dan een muisje zie ik liever gaan dan komen. Wat te doen. Hoe maak je op een humane manier een einde aan dat leven, want zo hard is het wel. Ik ga dat proces niet beschrijven, maar ik kan u zeggen, het duurde maar enkele seconden. Toch doet je dat wat. Ik word niet sentimenteel en mijn nachtrust heeft er niet onder geleden, maar je hebt wel een heel volk witte maaien naar de Filistijnen geholpen. En verdorie, denk je klaar te zijn, kom je tot de ontdekking dat het op de plaats waarop de groenbak stond krioelt van de mieren. Dit kan ik bijna niet meer aan. Om kort te zijn. Ik heb dit op dezelfde manier aangepakt als met de maaikes. Het moet een behoorlijk nest zijn geweest, want er ging bijna nun hele ketel kokend water in. Ik hou niet van halve maatregelen, dus heb ik ook nog anti-mierenpoeder in de voegen gestrooid en het zand er weer keurig in geveegd. Al met al ben ik er toch wel druk mee geweest. Ik hoop eigenlijk wel dat ik het hiermee goed van me afgeschreven heb. Stel je nou voor dat ik er vannacht over droom. Dat ik aangevallen wordt door een mierenleger en badend in het zweet wakker wordt gemaakt door mijn vrouwke die bezorgd vraagt waarvoor ik nou zo angstig ben. Met de schrik nog ik mijn broek vertel ik het haar. Er verschijnt een glimlach op haar gezicht. Ze trekt mijn hoofd naar haar schouder en zegt net als dertig jaar geleden tegen onze kinderen "Rustig maar menneke, het was maar een droom". De groenbak staat, zij het maar voor even, spik en span schoon te wezen, wachtend op de eerste aardappelschillen. Het kan maar klaar zijn. Op naar het volgende karweitje. Mar irst un, verdiend, bakske koffie.

Meer berichten




Shopbox