Logo heusdensecourant.nl


Column Alice in Bureaucratisch Wonderland.
Column Alice in Bureaucratisch Wonderland.

Mothersday

  Column

Alice fietst even naar het dorp om iets voor haar moeder te kopen. Het klinkt zo gewoon. Echt járenlang hebben we moeten oefenen tot ze alleen 'un endje mocht gaan fietsen'. Ben ik overbezorgd? Ik vind van niet. Als manlief met haar naar de judo fietst en ze geen flauw idee heeft waarom de automobilist toetert als ze zonder te kijken de rotonde op fietst, de auto keihard moet remmen en ze 'dus vanzelfsprekend heel boos wordt' op de automobilist "omdattie keihard toetert", besluit ik nog maar even mee te wachten met die zelfstandigheid.

Ze is dan zestien. Ik gun het haar ook zo ontzettend. Gewoon een eindje gaan fietsen met wat vrienden of alleen naar de voetbal. De neiging om zichzelf te overschatten, beschreef ik vorige week al een beetje bij het 'keukentafelgesprek', tel daarbij op een flinke dosis kleurrijke verhalen die in het Guinness Book of Records nóg niet zouden overtuigen en een gewéldig puike positieve profilering, dan kom je volgens mij niet tot een reële 'herbeoordeling' voor doorlopende zorg en zéker niet als je als ambtenaar daar niet doorheen kan kijken, omdat je niet deskundig genoeg bent op het gebied van autisme. Daar ben ik tenminste bang voor.

Zomaar een maandagochtendgesprek (ik laat het woord 'evaluatie' maar bewust weg) op de school van Alice: "Hoe was je weekend?". "Oh, was wel leuk, ik heb een set gedraaid in Australië". Geen seconde nadenken, dat dat misschien niet echt geloofwaardig overkomt. Een vakantie in Griekenland die door de extreme temperatuur - vooral als je rood haar hebt - overprikkeling, verkeerde medicatie en gewoon 'omdat alles anders is als thuis' een ware hel werd voor de broer van Alice, haar oma en mij. "Wat was de mooiste vakantie van je leven?", zaten we herinneringen op te halen bij een barbecue op 'n steenworp afstand van Wenen. "Griekenland", zei Alice met een oprecht blije toet.

Ze was denk ik een jaar of zes toen we naar de kinderkapper gingen in Vlijmen. Vooral ook omdat een kappersbezoek op zich al een behoorlijke crisissituatie was om mee te maken. Ik nam haar op schoot omdat ze alles bij elkaar krijste en maar niet stil wilde zitten. Ondanks de kappersmantel zal alles onder de snot, huil en suikerzakjes. Tranen met tuiten. "Leuk hè? De kinderkapper", zei Alice stralend toen we eenmaal weer buiten stonden…

Het valt moeilijk uit te leggen wat je allemaal doet voor zo'n bijzonder kind. Toch moet ik nu lijsten gaan opstellen van de ambtenaar wat ik dan zoal doe voor Alice, om die PGB-uren te verklaren. Verder dan 'samen boodschappen doen', 'samen koken' en 'stápels administratie invoeren voor bewindvoering, bezwaarschriften en PGB-administratie' ben ik nog niet. Maar het omvat zó veel meer en het voelt zó oneerlijk dat ik mezelf moet verantwoorden. Afgelopen zondag stond ze trots voor me, met een blij gezicht, mijn lieve Alice, toen ze me haar cadeau voor Moederdag gaf. Ik ben zó ongelooflijk supertrots op haar. Wat zo heel gewoon lijkt voor een ander, kan mij tot tranen toe bewegen.

Ik hou m'n hart vast wat de uitslag gaat zijn van het 'oordelende keukentafelgesprek'. Maar Alice heeft voor altijd mijn hart gestolen.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox