Logo heusdensecourant.nl


Column Alice in bureaucratisch Wonderland.
Column Alice in bureaucratisch Wonderland.

Getsémané

  Column

Ook Alice geniet van een heerlijk zonnetje. In haar hoofd staat ze al op het veld van Defqon in Biddinghuizen en verlangt naar de reis om een feestelijk broer-zus-weekend te gaan beleven in Zuid-Spanje. Maar er moet nog even gespaard worden, want de vliegtickets én festivalkaartjes zijn niet goedkoop.

Dan daarbij, een vriendin wilde ook nog eens graag met haar naar Paaspop. Een nieuwe whatsapp-groep werd weer gemaakt en het verkneukelen begon. De datum van het weekend nadert en ik informeer ff langs m'n neus weg 'hoe het geregeld is met vervoer en of er gelogeerd gaat worden'. Dan bekruipt me weer zo'n nostalgisch gevoel van 'óh ja, dat gaat natuurlijk niet allemaal vanzelf'. Alice antwoordt dan ook met 'geen idee' en ik vraag of de vriendin even gebeld of geskypet kan worden.' 'Dat weet ze nog niet" is haar veelzeggende antwoord één dag voor het festival.

'Ze hebben ook een aanpak van twee autistische winterwortels' denk ik bij mezelf en wordt en passant ff neergezet als de 'eeuwig zeurende zanikmoeder' als blijkt dat er niet gelogeerd kan worden en vraag 'hoe laat en waar ze dan opgehaald moet worden en of ze manlief dan even wil appen of hij dat wil doen die nacht.' Ik zal je de details besparen maar om drie uur 's nachts ploffen we uitgeput op bed na een heleboel gedoe en 'elkaar niet kunnen vinden om twee uur 's nachts in Schijndel omdat de politie de wegen heeft geblokkeerd' en bedenk me weer es hoe lastig het toch is, de balans aan te voelen tussen autisme en normaal pubergedrag.

Toch ben ik als moeder ook heel dankbaar dat m'n kids ondernemend zijn en genieten. De broer van Alice geniet momenteel ff van een uitje naar Portugal en als ik Sintra google, waan ik me in een sprookjeswereld; het kasteel van Doornroosje in de Efteling is er niks bij.

Doornroosje sliep honderd jaar. Het blijkt nu dat ik een slaapdrankje nodig heb én begeleiding van de huisarts als ik ga afkicken van de oxycodon. Hmmm, dat gaat best pittig worden dan, je gaat er nog wel meer over lezen. De UWV-arts wist me fijntjes te vertellen dat ik het afkickproces moest zien als mijn persoonlijke Getsemané. "Stel je voor dat ál je vrienden en familie dan in slaap vallen en jij je helemaal verlaten en alleen voelt" zei hij. Hij is fijn. Hij was niet gelovig, maar dit wist hij haarfijn te beschrijven. Persoonlijk vind ik dit heel mooi.

Binnenkort hebben we weer een bureaucratisch keukentafelgesprek over de begeleiding van Alice. Na de afspraak zelf verzet te hebben omdat we op vakantie waren, werden we herhaaldelijk gebeld in Spanje dat de afspraak niet door kon gaan. Duh, die had ik toch zelf verzet? We zijn er nog steeds niet uit waarom en wanneer dit gesprek moet plaatsvinden. Alice en ik worden uitgenodigd om naar het gemeentehuis te komen. Als ik ze voorzichtig vertel dat mijn keukentafel bij mij thuis staat, wordt voor de zoveelste keer duidelijk dat ambtenaren nou eenmaal geen gevoel voor humor hebben. To be continued dus.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox