Logo heusdensecourant.nl


Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter.

Man

  Column

Toen ik aan mijn Barendje moest gaan beginnen, verkeerde ik in een melancholische gemoedstoestand. Je weet wel, zo'n toestand waarin je zo af en toe in verzeild raakt, waarbij je je eigenlijk de vraag stelt "waartoe ben ik op aarde?" en je je daarna kapot prakkiseert om ook maar een positief antwoord te vinden. Dan sla je die stap maar over om meteen geconfronteerd te worden met de volgende levensvraag: "waarom ben ik als een baby met zo'n klein flubbertje aan de voorkant uitgerust?" Ik had er zo'n hekel aan. Ik heb zittend op het potje diverse keren een uitbrander van mijn moeder gekregen omdat ik vergeten was dat ding aan de binnenkant te positioneren met als gevolg een nat plekje op de tegelvloer. Toen mijn oudste zus werd geboren schrok ik me de pletter toen ik zag dat bij haar geen flubbertje aanwezig was. Mijn moeder, fijngevoelig als zij was, heeft mij toen haarfijn in kleine mensentaal laten weten dat dat zo hoorde, niet beseffende dat dit feitelijk mijn eerste seksuele voorlichting was. Nu als volwassen man, die tot de overrijpe generatie begin te horen, zie ik hoe Kleinzoon nu in dat leerproces wordt geholpen. Trots als een pauw weet hij opa, met moeders trots op de achtergrond, te vertellen hoe hij dit heeft geflikt. Twee high-five's later zitten we samen op de vloer de speelgoedauto met het daarvoor aanwezige gereedschap van wielen te voorzien. Oma zit met een brede glimlach te kijken hoe haar echtgenoot op zijn knietjes een band aan het wisselen is, met in het achterhoofd de wetenschap dat ie daar bij zijn eigen auto veel meer moeite mee heeft. Maar er komt ook een moment dat Opa weer overeind moet. Ik verrek het om gebruik te maken van de toegestoken hand. Ik ben verdorie gin auw menneke ook al moet ik toegeven dat het tien jaar geleden iets soepeler ging. Oma kijkt glimlachend toe. Ik zie haar genietend kijken hoe haar man speelt met haar kleinkind. En als je dat dan zo aan het papier toevertrouwd, weet je zeker dat degene die dit straks leest, jong en oud, ook teruggaat in de tijd. Toen je zelf of je kind nog kleuter was. Geef dan toe aan het verlangen om eens dat oude fotoboek te pakken om het verleden weer even aan te raken en te voelen. Je zal net als ik dankbaar terugkijken op die zorgeloze momenten waarop je kind mocht zijn. Ik voelde me effe weer een klein manneke.

Meer berichten




Shopbox