Logo heusdensecourant.nl


Column 'Alice in een bureaucratische wonderwereld'.
Column 'Alice in een bureaucratische wonderwereld'.

Gammel

  Column

Ze heeft een drive en een weerstand als een kanon wat nog nooit is afgeschoten. Onze Alice, kerngezond en de rust zelve als we één voor één vallen voor Koning Winters griepbubbel. Ik voel me dan ook alsof ik in een bubbel zit van "nobody kers" zoals Alice het noemt. Vanwege het tijdstip van het jaar, maar even door mij omgedoopt tot "nobody Kerst". Als je ziek bent, 'nobody cares', want iedereen is met zichzelf bezig zoals ik vorige week al schreef. Onze lieve zoon daarentegen, springt op de fiets en gaat door bar besneeuwt Drunen waterijsjes halen voor z'n moeders keelontsteking én Hot Coldrex, echt kaai lief natuurlijk. Net als Alice is hij begiftigd met intens mee kunnen leven – wat op zich al een wonder is als je autisme hebt, heb ik vernomen – met iemand die het even moeilijk heeft. Het zijn alle twee schatten en als moeder voel ik me dan ook de Koningin te rijk.

Als Alice hardop denkt dat ze er niet aan moet denken om psycholoog te worden, snap ik haar heel goed. Best wel vermoeiend, ook omdat iedereen volgens haar, zijn of haar hele levensverhaal tegen haar op gaat hangen. Ik vermoed omdat ze - net als ik – gewoon een heel open houding heeft, mensen zich zo op hun gemak voelen en dan eerder hun problemen met haar gaan delen. Wat Alice echter niét uitstraalt, is dat dit enorm veel prikkels met zich meebrengt en je nou eenmaal niet kunt weglopen als mensen de meest schrijnende verhalen tegen je staan te vertellen. Grenzen stellen is binnen ons gezin dan ook nogal een issue. Zelf heb ik ook nog al eens de neiging over m'n grenzen te gaan. Maar wie niet denk ik dan.

Zo ook afgelopen week. Mijn beste vriendin is 50 geworden en haar cadeau was een uitje naar de traditionele kerstmarkt in Düsseldorf. Echter ik had flinke griep en ook nog keelontsteking. Ik dacht 'slaap is het beste medicijn', dus probeerde m'n nachtrust goed te pakken. Voor nachtuiltjes zoals mijn man en ik is dit best lastig, zeker als je elkaar steeds wakker blaft. Mijn man was inmiddels op zijn werk omgedoopt tot 'zeehond', dus dan weet je al genoeg. Maar probeer maar eens te slapen als je aan het vechten bent tegen de blafhoest, of als dit niet lukt je alle spieren voelt waarvan je niet eens wist dat ze bestonden. Of als er een zeehond naast je ligt.
Ondanks alles zijn we 'gewoon' naar de kerstmarkt gegaan, zelfs toen de codeïne niet hielp waarvan de huisarts zei dat je 'beter kon slapen', ik twee arretjescakes bakte voor de Kerst-Inn, tandarts, therapeut en supermarkten bezocht, want ja, iedereen verwacht toch iets gezonds op tafel 's avonds. Over grenzen gesproken, ergens moet ik er toch overheen gegaan zijn…

Gezonde en uitgeruste Kerstdagen allemaal!

Reageer als eerste
Meer berichten