Logo heusdensecourant.nl


Column Alice in Bureaucratisch Wonderland.
Column Alice in Bureaucratisch Wonderland.

Vuilniszak

  Column

Negentien is ze geworden. En ik ben gigatrots op Alice. Ze krijgt 't dan toch maar mooi voor elkaar. Elke dag vroeg op, bijna vier uur op 'n dag reizen naar school in Nijmegen. Nog steeds gemotiveerd zijn ook al is het reuze vermoeiend. Toch wil ze 'een vet feest'. Hellup, wat is er gebeurd met de 'autistische feestjes' waar ik zelf ook altijd zo van genoot en die zo lekker voorspelbaar waren? Dit jaar dus níet naar Hollywoud en de friettent in Drunen onveilig maken met allerlei dierengeluiden. Maar nee, kratjes bier, knoertharde hardstyle en terror. Wat dat laatste betreft - het verschil is alleen het aantal beats per minuut - kun je je misschien wel een voorstelling bij maken, alleen al onze poes genaamd Konijn heeft van schrik de hele nacht in de garage doorgebracht. Het stonk er alleen wat naar kapot gevallen flesjes bier… Gelukkig hadden we de buren gewaarschuwd.

Man en ik zaten boven met onze tv. De kipnuggets waar ik mee rond ging, gebruikte ik als excuus om af en toe te controleren of alles nog goed ging. Ze zijn merendeels toch allemaal autistisch en wij zijn dan wel verantwoordelijk. De muziek was werkelijk oorverdovend, er kon dus alleen maar geschreeuwd worden. Toen Alice dan ook om kwart over negen kwam vragen of er ook plastic bekers waren, realiseerde ik me ook dat er dus al anderhalf uur alleen maar bier gedronken werd. De bekers waren namelijk alleen voor Cola en Sinas. Oepsie, het ging dus hard met de flesjes, zag ik toen ik een spoor van paprikachips en bierdopjes volgde naar de garage. Maar het belangrijkste was; Alice en haar vrienden hadden het ieder op hun eigen manier naar hun zin. Sommigen zaten alleen stil op hun stoel met hun armen over elkaar te genieten.

Rond twee uur zou de muziek uit gaan. Om drie uur is manlief toch maar naar beneden gegaan 'dat het nu écht klaar was'. Vanwege het gegooi met kaasblokjes en worst zijn de schatten toch nog zo lief geweest om met hun houten kop te gaan opruimen en stofzuigen. De vraag "moeder van Alice, mag ik een vuilniszak?", kwam dus niet onverwacht. Bleek het tóch meer preventie te zijn om vaders autobekleding niet onder 'te spouwen'. De vriendinnen die bleven logeren, had ik 't liefst meteen willen adopteren. Toen ik aan een vriendin vroeg: "Ga je alleen in het weekend naar de groep of ben je daar elke dag?". Zei ze: "Nee, elke dag, maar het begint al een beetje te wennen hoor". Dan breekt toch je moederhart... Erop terugkijkend is Alice heel tevreden en dat is waar het ons dan om gaat.

Precies op haar verjaardag ontving ze leuke post van De Hartenkoningin verkleed als Centraal Administratie Kantoor (CAK). Of ze maar even van een half jaar 'haar eigen bijdrage wilde gaan betalen'. Daar gaan we weer. Ik hoef me dus niet te vervelen. Gelukkig heb ik weer iets om m'n tanden in te zetten.

Reageer als eerste
Meer berichten