Logo heusdensecourant.nl


Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter. (Foto: Audrey Tulkens)

Luddevudde

  Column

Ik was nog een jong menneke, un heel jong menneke, toen ik voor de eerste keer verliefd werd. Tonnie heette ze en zo zal ze nu nog wel heten, maar mochten er onder u veel zijn die Tonnie heten, ga dan niet in uw geheugen wroeten of u mij als veertienjarige tot uw aanbidders mocht rekenen. Zo vroeg al kreeg het testosteron vat op mij. Bij een eerste keer herken je het gevoel nog niet, maar het was spannend. Tonnie heeft dit helemaal niet in de gaten gehad. Zij heeft er ook nooit weet van gehad, want ik was zo'n bleue 14-jarige snotneus die zichzelf ten overstaande van vrouwelijk schoon totaal belachelijk kon maken. Zij was mooi, mooi man, zo verrekte mooi, mar ook toen al ben ik geconfronteerd met het gezegde "een mooi meiske hedde nooit alleen". Ik ben met haar dan ook nooit verder gekomen dan het spreekwoordelijke, dus niet het letterlijke, aftasten. Ik heb daar blijkbaar teveel tijd voor willen nemen en het heeft dus feitelijk niet de gewenste reacties teweeggebracht. Opeens was er dan die ander in ons groepje die zijn kans schoon zag en haar voor mijn neus wegkaapte. Ik weet zeker dat er onder u ook velen zijn die die ervaring ook nog goed voor de geest kunnen halen. De figuurlijke hengst voor je hersus, de tranen die je vergoten hebt zonder dat een ander die zag. Het gevoel te hebben dat je er blijkbaar niet toe doet. Het onbegrip van je ouders die boos werden omdat je een paar proefwerken met een onvoldoende als gevolg van je luddevudde (vrij vertaald "liefdesverdriet") had gemaakt. Ik heb toen wel voor mezelf bepaald dat daar waar ik het nodig vind mijn kinderen, als ik die al zou verwekken, voor te bereiden op een dergelijke ervaring. Later, toen mijn kinderen, zonder dat ik dat in de gaten had, die leeftijd hadden bereikt, heb ik dat toch niet gedaan. Je moet het een keer meegemaakt hebben om daarna echte liefde lief te hebben en te koesteren. Nu kan ik glimlachen als ik zie hoe prille geliefden elkaars hand vasthouden. Niet jaloers, maar met een gevoel te weten hoe mooi "houden van" is. Als ik dan weer eens een keer naar de begraafplaats ga naar het graf van mijn vader en moeder, zie ik op hun grafsteen gegraveerd twee met elkaar verbonden trouwringen. Dan kan het voorkomen dat mij de tranen in de ogen springen van "luddevudde". Hoe ouder ik zelf wordt, hoe meer ik ze mis.

Reageer als eerste
Meer berichten