Logo heusdensecourant.nl


Column Barend Splinter.
Column Barend Splinter.

Kinderfietske

  Column

Pas nog kwam ik een zwart-wit fotootje tegen uit mijn kinderjaren. Op die foto stond ik als twaalfjarige in korte broek parmantig trots te wezen naast mijn nieuwe tweedehandse fietske. U kunt begrijpen dat ik al geruime tijd het stang-loze van zijwieltjes voorziene "lesfietske" aan de naast lagere in de kinderrangorde wilde doorgeven. En op die foto had de formele overdracht juist plaatsgevonden. Mijn zus blij met dit tweedehandsje en ik natuurlijk in de wolken met mijn echte "mannenfiets". Het eerste is dan te leren opstappen. De vrije ruimte in het frame net boven de kettingkast wordt versperd door wat in het vakjargon de stang wordt genoemd. Wie is dan de beste leermeester om het opstappen aan jou te leren? Natuurlijk je vader. Hij deed dat veiligheidshalve wel voor op zijn eigen fiets en voor mij was dit aanschouwelijk onderwijs, na tig keer voor doen, ruim voldoende. Tenminste dat dacht ik. Mijn vader, door eigen op dit punt in het geheugen gegrifte ervaringen, was niet te vermurwen. Hij pakte mijn fietske in de ene hand en mijn hand in de andere. "Kom Barendje, we gaan even naar het grasveld en daar ga jij leren fietsen." En ik moet toegeven dat het vallen op het schoolplein bij het voetballen aanmerkelijk meer pijn deed dan het met de fiets omvallen op een grasmat. En u weet als geen ander dat je het kunstje van opstappen en fietsen redelijk snel onder de knie hebt. Het afstappen echter is een heel ander verhaal. Je moet dan eerst afremmen tot je stapvoets rijdt om dan met het linkerbeen, steunend op de pedaal, het rechterbeen met een grote zwaai over het zadel weer in de oorspronkelijk uitgangspositie te brengen. Het klinkt allemaal zo verrekte simpel, maar dat is het niet. Anders hadden de damesfietsen ook wel een stang gehad, of nie dan? Ik snap het wel. Vroeger was het bijna een doodzonde als een vrouw een lange of erger nog een korte broek droeg. Dus om netjes en niet ongewild uitdagend te kunnen fietsen, hebben ze die stang er tussenuit gehaald. En dat is heden ten dage nog zo. Inmiddels ben ik op een leeftijd aanbeland waarop onverlaten in mijn omgeving het hebben gedurfd om mij op de gemakken van de sportieve damesfiets te wijzen. Als blikken konden doden wordt weleens gezegd en gelukkig kunnen ze dat niet, anders was dat op dat moment gebeurd. Ze motten me niet stangen!

Reageer als eerste
Meer berichten