Logo heusdensecourant.nl


Wekelijkse column Barend Splinter.
Wekelijkse column Barend Splinter.

Grote schoonmaak

  Column

Een keer per jaar, tenminste in min of meer normale huishoudens, krijgt het vrouwelijk deel daarvan de kolder in de kop. Wellicht door mij nu een beetje hard weergegeven, maar ik snap er geen hout van dat er in het voorjaar sprake moet zijn van een grote schoonmaak. Elke week wordt er door mij minimaal de stekker van de stofzuiger in het stopcontact gestopt, met de rechtervoet het machien tot leven gebracht, de zuigmond in de juiste stand gezet om vervolgens het voor mij onzichtbare stof op te zuigen. Op dit moment geldt die drift echter alleen nog maar voor mijn vrouwelijke leeftijdgenoten. Ik heb tenminste nog nooit van een vrijgezel te horen gekregen dat bij hem de schoonmaakkolder ook in de kop is geslagen. Onze jongere gehuwde en samenwonende en samen werkende generatie is overigens niet behept met dit verschrikkelijke virus. Besmetting door overlevering heeft niet of nauwelijks plaatsgevonden. Daarbij komt nog dat de ouderwetse controle door middel van het met een vinger over de bovenkant van de kast door moeder, of erger nog schoonmoeder, vrijwel niet meer bij hen in het systeem aanwezig is. Wat nog weleens kan voorkomen dat, wanneer moeder of schoonmoeder een keer op de kleinkinders moet/mag oppassen je er niet versteld van moet staan, dat de afwas en de strijk is gedaan. Je moet dus goed in je eigen systeem hebben zitten dat, als je thuis komt, je eerst snel moet nagaan of werkelijk werkzaamheden zijn verricht. Het is natuurlijk een blunder van jewelste als je het verschil bij binnenkomst niet waarneemt en dus vergeet te zeggen; "Ooh ma toch. Wat lief van je. Dat had je toch helemaal niet hoeven doen !!" Je geeft ze nog een knuffel en af en toe een mooie bos bloemen en iedereen blijft gelukkig. Als man heb je die aangeboren impuls tot schoonmaken gelukkig niet meegekregen. Tenminste ikke nie. Ik dien daarop attent gemaakt te worden. Als dat maar regelmatig gebeurt slijt het op den duur een beetje in. Ik heb het zelfs een keer zo bont gemaakt, dat ik ongevraagd tijdens een dagje uit van mijn ega de kamer gestoft en gezogen heb. Toen ze thuis kwam, zat ik verwachtingsvol op de bank te wachten totdat zij in de gaten had wat er allemaal in haar afwezigheid had plaatsgevonden. Enthousiast deed zij kond van haar belevenissen. Ze was doodmoe. Samen pakten we nog een drankje om daarna moe maar voldaan te gaan slapen. Logisch dat mijn werk haar niet was opgevallen. Ik moet eerlijk zijn. Andersom is dat ook maar zelden het geval. Leermomentje.

Reageer als eerste