Logo heusdensecourant.nl


Roze

  Column

Ik heb op dit moment nog twee tastbare herinneringen over van de Pink Ribbon wandeltocht, namelijk twee knotsen van blaren op mijn rechtervoet. Waarom op zijn rechtervoet? Welnu, dat weet ik eigenlijk ook niet. Waarschijnlijk heeft het te maken met het feit dat ik links georiënteerd ben. Ik was en ben nog steeds een gewild voetballer. Waardoor ? Omdat in een linkspoot ben. Ook bij het handbal wilden ze me vroeger graag. Waarom? Je raadt het al, omdat ik mijn gebrekkige snelheid ruimschoots compenseerde met het linkshandig kunnen scoren. Effe terug naar de Pink Ribbon. Het was dit jaar een gedenkwaardige tocht. Het was de laatste onder de weldoeners van Durea. Je kan het beestje wel een andere naam geven maar ook al noemen we het Drunens Wandelfestival, dan nog trek ik mijn roze T-shirt aan. Dit is geen recalcitrant gedrag van mij, tenminste dat vind ik niet. Wat een ander ervan denkt zal mij een worst wezen. We blijven immers lopen "tegen kanker" en dat is het belangrijkste. Nou moet ik eerlijk bekennen, dat toen ik voor de eerste keer die kleur over mijn hoofd aan trok, ik me toch een beetje raar voelde. Roze is toch eigenlijk een vrouwenkleurtje, zeg nou zelf ! Dan moeten die dames toch wel ontzettend veel respect hebben voor ons mannen, dat wij in het licht van het zeer goede doel "de bestrijding van kanker" over onze natuurlijke weerzin tegen deze kleur heen stappen. Het is er uit. Op een gegeven moment, zo ongeveer op driekwart van de tocht, voelde ik letterlijk nattigheid. Neen, het begon niet te regenen, ik had ook niet per ongeluk in de broek geplast zoals heel kleine kinderkes en heel auw meenskes weleens per ongeluk doen. Neen, iets veul ergers. Unne knots van un blèèn onder op de bal van munne rechtervoet kon de druk niet meer aan. Ik voelde nattigheid, letterlijk maar eigenlijk ook figuurlijk. Ik wist vanuit mijn diensttijd bij Hare Majesteit hoe het voelde als ge nog ettelijke kilometers door moet. En dan kom ik langs het appartementencomplex de Regenboog. Vanonder die Regenboog komt een vrouwke op mij afgelopen. Ze zei; "Gij bent dun irste echte man die ik zie meelopen en geef ik jouw dit." Het was een mooi doske mee un mooi stukske chocolade waarmee het woord "KUS" was gemaakt. Ik heb haar drie kussen terug gegeven. Wat mooi en lief van haar...

Barend Splinter

Reageer als eerste